De kerkkantine

Zondag 30 augustus

Vandaag ben ik zwaar gefrustreerd en verdrietig de kerk uitgegaan. De preek was zoals altijd weer hetzelfde liedje (‘goed doen’).

Er waren twee misdienaars, een jongen en een meisje ☹, die dat voor het eerst deden en niet wisten wat te doen. Er was niemand die hun hielp. De vrouwelijke lector bleef staan waar ze stond. Uiteindelijk was het de priester die naar hun toe ging om de pateen en kelk aan te wijzen zodat hij de H. Mis kon voortzetten.

Oh, wat graag zou ik hun willen leren hoe een goede misdienaar te zijn. Dat je een buiging maakt wanneer je het tabernakel passeert en waarom… dat je belt op het moment van de opheffing van het Lichaam van Christus Maar het leek me om vele redenen mission impossible, want in die kerk is de liturgie en de hele kerkbeleving echt een verschrikking geworden?

Het ergste is het lawaai na afloop. De Mis was nog maar net beëindigd of de mensen begonnen te applaudisseren. Huh? Had ik iets gemist? Kennelijk… De organist zat vervolgens alle registers van het orgel open om de mensen te laten horen dat hij mooi kon spelen. Vooral kon hij dat keihard doen.  Ik had helaas geen oordopjes bij me en hield mijn handen tegen mijn oren… Ik wilde nog bij Jezus blijven die ik zojuist in de Mis ontvangen had… en die ik als een kostbaar goed wilde koesteren en Hij mij…

De organist was uiteindelijk uitgelawaaid en opnieuw een applausje van het groepje mensen die nog in de kerkbanken waren blijven zitten, want de meeste mensen waren onmiddellijk na de zegen, zonder een seconde te verliezen, naar de koffie achterin de kerk gegaan. De organist was wel opgehouden met spelen, maar mijn hoop om toch nog wat rustig bij de Heer te blijven werd al snel vernietigd. Een ander lawaai kwam ervoor in de plaats. De koffie was nu in volle gang en een ware kakofonie brak los. Het kerkgebouw (dat overigens zeer mooi is) was veranderd in een kantine!

Nogmaals dacht ik aan mijn ontbrekende oordopjes. Dan nog maar een keer met mijn handen mijn oren sluiten. Helaas… het lawaai was te hard. Twee dames die als enige nog niet naar de koffie waren gegaan, besloten om een paar meter van mij vandaan om hard te gaan praten met elkaar. Ze hielden niet op. Ik besloot naar het Maria beeld te gaan helemaal voorin de kerk om toch nog wat te kunnen bidden. Helaas… Tevergeefs… Toen een vrouw daar een kennis tegen kwam begonnen ze een gesprekje.
Stilte is een kostbaar goed, stilte om naar God te luisteren om bij Hem in rust te zijn. Het kerkgebouw waar Christus H. Lichaam aanwezig is in het Tabernakel was veranderd in een praathuis kroeg waar in volle volume de laatste nieuwtjes worden uitgewisseld.

Natuurlijk is een ontmoeting met elkaar belangrijk, maar waarom niet in de pastorie? Als de kerk geen plaats meer is van gebed en eerbied voor God, dan heeft ze zichzelf in zekere zin opgeheven.

…Is het dan vreemd dat deze kerk ook op de nominatie staat om gesloten te worden?

Br. Alex